mei 12th, 2013 | Posted by Liselot in Geen categorie

Wat voel ik me bevoorrecht! Een maand geleden heb ik me ingeschreven voor de aanbesteding van freelancevertaalopdrachten bij het Hof van Justitie van de Europese Unie in Luxemburg. Ik heb mijn dossier samengesteld, alle vereiste diploma’s, referenties en bewijzen verzameld, een uitgebreid cv bijgevoegd en het geheel voorzien van een sterke onderbouwing.

De uitslag van de aanbesteding laat jammer genoeg nog even op zich wachten, want men verwacht pas begin juni te weten wie geselecteerd zijn om een offerte in te dienen. Maar evengoed: ik ben blij met mijn aanvraag en wacht vol vertrouwen op de uitslag.

Maar nog even terug: vanwaar dat bevoorrechte gevoel? Dat zit zo. Het is niet heel logisch dat ik, als freelancer, als éénpitter, als zelfstandig ondernemer, als interimmer, als ZZP’er, als… enfin u begrijpt me wel, dat ik kan meedingen naar deze opdracht bij de EU. Overheden moeten namelijk aanbesteden als ze iemand willen inhuren voor een project of een opdracht en in Nederland gaat dat (gek genoeg) op een belangrijk punt anders dan bij de instellingen van de EU.

In Nederland moeten ondernemingen die willen meedingen in de aanbesteding voor tolk- en vertaaldiensten door de overheid (tot nu toe) aan enorme omzeteisen voldoen. Een zelfstandig ondernemer valt dan al direct buiten de boot. In de periode 2005-2009 werd het contract met de overheid gesloten met één vertaalbureau.

Maar het vervelende is dat een zelfstandige ondernemer, als hij voor de overheid wil vertalen, via dat bureau moet werken. Men krijgt  dan een tarief van (ik hou een slag om de arm, maar uit betrouwbare bron vernomen) € 0,08 per woord en dat komt neer, bij een gemiddeld behoorlijk hard doorwerken per dag, op zo’n € 20,- per uur. Voor een zelfstandig ondernemer dus, geen werknemer in dienst. Een ondernemer moet, naast het werk dat hij aan de klant in rekening kan brengen, allerlei andere werkzaamheden verrichten om de onderneming draaiende te houden. De tijd die daarin gaat zitten wordt bekostigd uit betaald werk. Marketing, administratie, acquisitie om maar iets te noemen. Iets opzij zetten voor pensioen. En voor een ondernemer onmisbare verzekeringen: arbeidsongeschiktheid, rechtsbijstand, beroepsaansprakelijkheid bijvoorbeeld. Ik ken geen ondernemer die voor zo’n bedrag kan werken. Denkt u maar aan de coach die u eens inhuurde voor €150 per uur, of de fysiotherapeut voor €60. Snapt u waar ik heen wil?

De Minister van Veiligheid en Justitie schrijft in een brief over de verhouding van het gecontracteerde vertaalbureau en zelfstandige ondernemers: “[dit bureau] bemiddelt op een andere manier dan de tolken/vertalers van oudsher gewend waren.” Wat hij bedoelt met die andere manier van werken laat hij in het midden. Ik kan alleen maar gokken dat bedoeld wordt dat ze nu minder betalen dan eerst…

De Minister schreef ook over de klachten van zelfstandigen over de tarieven die zij maximaal kunnen ontvangen van de vertaalbureaus. Heel benieuwd (niet sarcastisch bedoeld, maar oprecht benieuwd)  was ik naar hoe de Minister hierover dacht. Wat een tegenvaller dat hij alleen zei dat de vertaalbureaus ontkennen dat zij erg lage tarieven vergoeden voor verricht tolk – en vertaalwerk door freelancers. That’s it! Zonder een enkele onderbouwing, geen onderzoekje, niets! In de rechtspraak zou het niet kúnnen om op die manier een geschil tussen twee partijen te beslechten: “U zegt wel dat het zo is, maar hij zegt van niet.” Punt. Misschien weten ze bij het Ministerie gewoon niet echt hoe het zit en met zulke cirkelredeneringen kunnen ze dat wat versluieren.

Echt schandalig vind ik het dat de overheid puur kijkt naar wat het minst kost en, zo lijkt het wel, zich niet bepaald druk lijkt te maken over de kwaliteit. Maar die is nu juist zo belangrijk. Bij rechtzaken bijvoorbeeld, is het een fundamenteel mensenrecht dat je een strafzaak tegen jou moet kunnen begrijpen. Als er niet goed wordt getolkt, of als de stukken niet goed worden vertaald… ik kan me alleen maar indenken hoe vreselijk fout het dan kan gaan. Bovendien gaat een rechter ervan uit dat buitenlandse, vertaalde stukken die hij onder ogen krijgt echt kloppen. Hij beslist op basis daarvan alsof het de waarheid is. Maar wat als de stukken zijn vertaald door iemand die gewoon het goedkoopst is?

….


Wordt vervolgd. Volgende week verder.


Vond je dit artikel interessant? ‘Like’ hem!

Wil je je mening delen? Ik lees het graag hieronder in het commentaar.

Mis niets! Wil je het volgende artikel ook lezen? [newsman-form id=’1′ horizontal]

 


Door Liselot Puiman

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.